გაზრდა და etc.

ხმამაღლა გააჟღერებ თუარა გაზრდის სურვილს, მაშინვე არსაიდან ჩნდებიან ადამიანები და უამრავჯერ გიმეორებენ რომ გაზრდა ცუდია, შენს ასაკში ისინიც მასე ფიქრობდნენ, რომ სკოლა მოგენატრება, რომ ‘ახლა’  საუკეთესი პერიოდი გაქვს და უნდა ‘შეირგო’  მერე ყველაფერი რომ შენს კისერზე იქნება ბევრად გაართულდება ცხოვრება და ა.შ ანუ ძალიან ცდილობენ რომ მომავალი რაც შეიძლება ცუდად დაგისახონ და მისი პოზიტიურად აღქმისა და წარმოდგენის უნარი დაგიკარგონ. საბედნიეროდ ძირითადად არ გამოსდით.
აი წარმოიდგინეთ რა ცუდია ბავშობა. ხო ვითომ არაფერი გადარდებს და ხო ყველაფერი კარგადაა, მაგრამ ეგ ყველაფერი მოჩვენებითია. ერთ დღესაც იღვიძებ და ჰოპ, ამჩნევ რომ სხვებზე ხარ დამოკიდებული. მეორე დღეს იღვიძებ და შენს ნებაზე ვერ მიდიხარ სადღაც. მესამე დღეს იღვიძებ და კიდე რაღაცის უფლება არ გაქვს და ასე ყოველდღე. ეგ კიარა ისიც შეიძლება გითხრან სანამ შენი თავის რჩენა შენ არ შეგეძლება პრეტენზიებს ნუ გამოთქვამ რაღაც რაღაცებზეო. იზღუდები რა.  ყველასგან, ყველაფრით.  ხანდახან რაღაც რომ გინდა თქმაც გერიდება რომ გინდა. ყველაზე ცუდ სიტუაციაში მაშინ ხარ ეს ‘ბედნიერი დღე’ (როცა აანალიზებ რომ სხვებზე ხარ დამოკიდებული, მიუხედავად იმისა რომ ეს სხვები შენი მშობლები არიან) ადრეულ ასაკში რომ მოდის. მგონი რაც აზროვნება დავიწყე მას მერე დამოუკიდებლობასა და მარტო ცხოვრებაზე ვოცნებობ.. ნელ-ნელა ვითომ მივიწევდი მიზნისკენ, მაგრამ..  გერმანიაში წამოსვლა ყველაზე დიდი და მკაფიო ნაბიჯი იყო მაგ მხრივ გადადგმული უბრალოდ  უკვე 8 თვეა აქ ვცხოვრობ და  მივხვდი რომ უბრალოდ ადამიანები შევცვალე ვისზე დამოკიდებუილიც ვარ მეტი არაფერი. მერე კიდევ შევცვალე. კიდევ.. საბოლოოდ კიდე იმასაც მივხვდი, რომ თავისუფლება არ არსებობს. აი უბრალოდ არ არსებობს. ვთქვათ გაქვს სამსახური, მანდაც სულ სხვაზე ხარ დამოკიდებული, რამე არ შეგეშალოს ან ვინმე უკეთესი არ ნახონ და ისე არ დარჩე, კერძო ბიზნესშიც სახელმწიფოზე ხარ დამოკიდებული ანუ იმის თქმა მინდა რომ სულ ვიღაცის კონტროლის ქვეშ ხარ. ყოველთვის ვიღაცას უნდა გაუწიო ანგარიში. უნდა გაითვალისწინო.  სრულ თავისუფლებას ვერ აღწევ ვერასდროს, იმიტომ რომ არ არსებობს.  ყველა გარემო ფაქტორი რომ გავაქრო ალბათ მაინც არ ვიქნები თავისუფალი იმიტომ რომ სინდისი შემიჭამს ტვინს ეს ასე არა და ეს ისე არაო..
გაზრდა ამ ეტაპზე რაზეც მე ვარ  ცუდია. ყველაფერს რომ ნოლიდან იწყებ და საკუთარი თავის იმედი უნდა მქონდეს მარტო. არადა ერთის მხრივ მაგარიცაა, საკუთარ თავს ცდი. მაგრამ რაც უფრო მეტს ვისწავლი, მეტს გავიგებ, მეტად პროფესიონალი გავხდები ჩემ საქმეში, თავისუფლების არეალს გავიფართოებ და ა.შ უფრო და უფრო კარგი გახდება. მჯერა.
მინდა რომ მჯეროდეს, თავისუფლებით გაზრდა ისეთი თუ არა მიახლოებული მაინც იქნება როგორზეც ვოცნებობ(დი).

რაც სათქმელად არ გემეტებოდა


ხანდახან ჩვენს ცხოვრებაში ისეთი რაღაცები ხდება, რასაც არ ვამბობთ და ჩვენთვის ვიტოვებთ იმიტომ რომ არავინ გვყავს ვინც მოგვისმენს და ვისთანაც გაზაირება გვიღირს. ან ხდება ისეთი რაღაცები, რასაც უბრალოდ ვერ ყვები. ან რისი მოყოლაც არ გინდა.  ჰოდა ისეთი რაღაცებიც არის, რომელიც არ გემეტება რომ თქვა, მარტო შენთან გინდა დარჩეს. არავის უთხრა, არავინ შემოახედო ცოტა შიგნით, არავის გააგებინო ამბავი, რომელიც მხოლოდ შენია.
მაგასაც განსაზღვრული დრო ჰქონია.
აი ეს ყველაზე დამალული და გონების უკიდურეს წერტილში მიჩურთული ამბებიც, რომლებზე ფიქრსაც თავს არიდებდი, ხანდახან გინდა გარეთ გამოიტანო, თქვა ყველაფერი რაც იქამდე სათქმელად არ გემეტებოდა.
თქვა ის რაღაცები რაზე ფიქრი საკუთარ თავს დიდი ხნის წინ აუკრძალე, მაგრამ ბოლოს მაინც მოახერხა და შენს მთელს გონებაში ღრმად გაიდგა ფესვები, და ზრდა იქამდე გააგრძელა სანამ საბოლოოდ არ გაიძულა მხოლოდ შენ თავთან კიარა სხვებთანაც გეღიარებინა რაღაც-რაღაცები.
საკუთარ თავთან ხშირად ვკამათობ.
ხანდახან ქუჩაში. ხმამაღლა..
ამ ბოლოს სულ რამის თქმა არ თქმაზე. ჩემი მეორე მე სულ მეჩიჩინება, რომ არ არის საჭირო, რაღაცები საკუთარ თავში დაიტოვო და ჩაიკეტო. მითუმეტეს როდესაც იცი, მოყოლა, ვინმეთვის გაზიარება როგორ გშველის.
მაგრამ.. ხანდახან არ გქონიათ განცდა რომ მოყოლა ზედმეტი მოგივიდათ?
რაღაცები, რაც არ გემეტებოდა, როგორც იქნა ამოთქვი. ბოლოს კი, ბოლოს იაზრებ, რომ ემოცია, რომელიც მიიღე, დამოკიდებულება, რომელიც დაინახე არ იყო შენი მოლოდინის შესაბამისი და გული გწყდება, თვლი, რომ არასწორ ადამიანს მოუყევი ეს შენი ნალოლიავები ამბავი.
და მერე ისევ თავიდან.. უნდა გადალახო შიში, რომ არასწორად გაგიგებენ, რომ ვისაც ეტყვი ის არ იქნება ვისთვისაც უნდა გეთქვა და ასე ყოველთვის სანამ შესაფერის ადამიანს  ყველა სათქმელადარგამეტებულ ამბავს არ მოუყვები.
იმედია.


„მოგონებებში არის ისეთი რამ, რასაც ადამიანი არავის უმხელს, გარდა მეგობრებისა, არის ისეთ რამ, რასაც მეგობრებსაც კი ვერ უმხელს, მხოლოდ საკუთარ თავს უმჟღავნებს და ისიც საიდუმლოდ. საბოლოოდ, არის ისეთ რამეც, რისი გამხელაც ადამიანს საკუთარი თავისთვისაც ეშინია და ასეთი რამ ძალზედ წესიერ ადამიანსაც კი საკმაოდ უგროვდება.” – დოსტოევსკი

ხომ ხდება ხოლმე..

ხომ არის ხოლმე ყველაფერი ცუდი ერთმანეთს რომ მიეწყობა და გგონია რომ კარგი არაფერი ხდება შენს გარშემო. ან არც ხდება. ბოლომდე ცდილობ შეინარჩუნო პოზიტიური დამოკიდებულება, მინიმუმ რეალისტური მაინც და ნეგატივში არჩაფლობის მცდელობები რაც შეიძლება გაახშირო და გაახშირო და კიდევ უფრო გაახშირო, რომ რამენაირად თავი დააღწიო სიტუაციას, რომელიც ხანდახან თავისუფლად სუნთქვის საშუალებასაც გართმევს, ენერგია, ხალისი, განწყობა და სხვა ყველაფერი მეასე ხარისხოვანი ხდება ამ დროს.
ეს კარგი კიდე არაფრით არ მოდის. დგას სადღაც შორს და გაკვირდება როგორ ეფლობი.   შეიძლება გიღიმის შორიდან და არაფერს აკეთებს ან უბრალოდ შენ არ აძლევ საშუალებას ახლოს მოვიდეს და დაგეხმაროს (ეს ცალკე სევდაა) თან გგონია არაფრის გაკეთების სურვილს არ გამოთქვამს, ყოველშემთხვევაში ფაქტი სახზეა, ერთი მილიმეტრითაც კი არ გიახლოვდება,  ახლოს მოსვლაზე საუბარიც კი ზედმეტია.
ჰოდა ხარ ასეთ სიტუაციებს შუაში გაჭედილი და არ იცი საით წახვიდე, რა გააკეთო ამ ყველაფრის გამოსასწორებლად, ვიღაცებზე ხარ დამოკიდებული, როგორც ყოველთვის, ამ სიტუაციას ისევ ვერ დააღწიე თავი,  და  მთელ დღეებს გაურკვევლობაში ატარებ. არ იცი რა იქნება ხვალ, ან თუნდაც დღესვე შუადღეს ანდა საერთოდ საღამოს.
და ხარ ასე, სადღაც ლაბირინთის შუაში, რომელსაც ბოლო არაფრით არ უჩანს, გამოსასვლელს ვერ პოულობ, მაგრამ თავს აიძულებ კიდევ ცადო და კიდევ და კიდევ თან ისე, რომ უკან არ მოგიწიოს დაბრუნება იმიტომ რომ იქაც არაფერი არ დაგხვდება უკეთესი.
ისეც ხომ ხდება ხოლმე მარტოობისკენ  რაც შეიძლება დიიიიდი ნაბიჯებით რომ იწყებ სიარულს. არაფერს აკეთებ ნაბიჯების ზომის შესამცირებლად. გასაჩერებლად-მითუმეტეს. მიდიხარ მხოლოდ წინ და წინ, ეგ კიარა ყველა შემხვედრს გზიდან იშორებ რომ შენი მიზნისკენ (მარტოობისკენ)  მიმავალ გზაზე დაბრკოლებები არ შექმნან. და მერე დგახარ და მოსთქვამ სწორედ ამ მარტოობას, რომელსაც ნელ ნელა უფრო და უფრო გრძნობ.. რომელიც დროის გასვლასთან ერთად უფრო ღრმად ილექება შენში..
და ხდება ხოლმე ამ სიტუაციის შეგუებას რომ იწყებ ნელ-ნელა, მერე ეფლობი კიდევ და უფრო, მაგრამ მხოლოდ ერთი პატარა ბიძგია საჭირო, რომელიც ისევ ენერგიით აგავსებს და  დაგანახებს, რომ ღირს იბრძოლო, ღირს იწვალო და შემდეგ შედეგით დატკბე, ის კარგიც, რომელიც როგორც იქნა შენი მიმართულებით აიღებს გეზს,  გვერდით მოისვა და ძალიან იშვიათან მიაცემინო შენი მარტო დატოვების უფლება. ეგეც იმიტომ, რომ ხანდახან ყველას გვჭირდება საკუთარ თავთან მარტო დარჩენა და მშვიდად ფიქრი. ყველაფერზე.

ეს არ არის დეპრესია

მოტივაციის ან განწყობის ნაკლებობას რომ განვიცდი, საქართველოდან წასვლის დადებითი მხარეების განხილვაზე გადავდივარ ხოლმე.
ჩემ თავს ველაპარაკები
ქუჩაში.
თან ხმამაღლა.
კი, რა თქმა უნდა, უცნაურია ალბათ არასასურველიც მაგრამ..
არავის არ ესმის.
მიდიხარ, და ყველას გონია ყურსასმენებში ლაპარაკობ (საერთოდ ინტერესდება კი ვინმე?)
მიდიხარ შენთვის და მთელი მონდომებით ცდილობ შენს მეორე მეს აუხსნა, რომ არასწორია და “ამაზე” ნერვიულობა არ ღირს. მერე ის იქიდან გეპასუხება და მოკლედ, სტანდარტული დიალოგია.
არაფერი საინტერესო, გარდა ფაქტისა.
როდესაც უგზოუკვლოდ გინდა ვიღაცამ მოგისმინოს და იცი, არავინ არის ისეთი ვინც მოგისმენს, არ არიან იმიტომ, რომ შენ არ მოინდომე, შენ არ ეცადე და მოკლედ თუ ვინმე რამეში, სადმე, როდესმე, რამენაირად დამნაშავეა ყველაფერში შენ ხარ და ყველაფერი შენი ბრალია.
ხანდახან მგონია რომ ჩემს მეგობრებთან ჩემი “ურთიერთობა” ჩემი მხრიდან თავის შეხსენების მცდელობაა. ვერვიტან ონლაინ ურთიერთობებს!
როდესაც სხვა ქვეყანაში მიდიხარ საცხოვრებლად მინიმუმ 1 წლით მაინც და კიდევ 3წლიანი გეგმა გაქვს დარჩენის ხვდები, რომ საერთოდ არ არის საჭირო გარდაცვალება იმისთვის, რომ ვინმე დააფასო, ან მოგენატროს, ან მიხვდე, როგორ მნიშვნელოვანია ესა თუ ის პიროვნება შენთვის, ან გაიაზრო რა მაგარია იმ გარემოში ცხოვრება, რომელშიც გაიზარდე, სადაც ყველაფერი ნაცნობია და შეგიძლია მიხვდე რას და რატომ აკეთებს ხალხი, სადაც გაქვს შესაძლებლობა გააპროტესტო ის რაც არ მოგწონს, სადაც თავს არ გრძნობ როგორც ჰაერიდან ჩამოვარდნილი და არასწორ ადგილზე მოხვედრილი(თავიდან მაინც).
საქართველოდან წამოსვლამდე ხშირად ვფიქრობდი რა მომენატრებოდა ყველაზე მეტად, სულ მეგონა რომ უშუალო ურთიერთობები, თავისუფლად ლაპარაკი, შეგრძნება, რომ ასე თუ ისე რაღაცას წარმოადგენ, რაღაცას მიაღწიე, რაღაც შექმენი ან ის მომენატრებოდა ქუშაში უაზროდ დაღლილს მეგობარი/მეზობელი/ნათესავი მანქანით რომ ჩაგივლიდა გაგიჩერებდა და სახლამდე წაგიყვანდა, ჩემს საბცხოვრებელ ქუჩას რომ მივუახლოვდებოდი და ყველა მეორეს რომ შემეძლო მივსალმებოდი.. კიდე მოხარშული სიმინდი, თუთის ტყლაპი(ქოქოსთან ერთად სუპერ გემრიელია) და ჩურჩხელა, მომენატრებოდა შემთხვევით ნანახი ძველი მეგობრები, რომელთანაც სულ ვინანებდი ურთიერთობის გაწყვეტას, მაგრამ მალევე გადამივლიდა. მომენატრებოდა უნივერსიტეტი, კურსელები, უბრალოდ ნაცნობი სახეები..
ხოდა,
მართალი ვიყავი.
ისე კი, უნდა ვთქვა რომ გერმანელები იმაზე უფრო დადებითი ხალხი არიან ვიდრე ჩემს წარმოდგენაში იყვნენ. ქუჩაში შეიძლება სულ უცხო მოგესალმოს, გაგიღიმოს, ზებრაზე რომ გადავდივარ ხომ საერთოდ, საკმაოდ შორი მანძილიდან მიჩერებენ მანქანები და მშვიდად ელოდებიან როდის გადავალ გზაზე. ავტობუსში რომ ადიხარ მძღოლი გიღიმის და გესალმება კიდეც ხშირ შემთხვევაში..

ცხოვრება ჩემს თავთან

ყველაჯერ მაქვს ნაფიქრი იმაზე, თუ რა იქნებოდა, სადმე ისეთ ადგილზე რომ მოვხვედრილიყავი სადაც არავინ ჩემი ნაცნობი არ იქნებოდა, ჩემთვის ყველაფერი უცხო და ახალი იქნებოდა, არცერთი ადამიანი, რომლებსაც შეხება ექნებოდათ ჩემს განვლილ ცხოვრებასთან და არცერთი ადგილი, რომლებთანაც იარსებებდა რამე, თუნდაც უმნიშვნელო მოგონებები.
დიდიხანი ვამტკიცებდი რომ ოცნებები არ ხდება, მაგრამ როდესაც შენთავზე გამოცდი ისეთ წარმოუდგენელს, როგორიც ზემოთაღნიშნული იყო ჩემთვის, უკვე ყველაფერი შეგიძლია დაიჯერო. აღარ რჩება არაფერი, რისი მოხდენაც შეიძლება ვერ დაუშვა..
თითქმის 2 თვეა გერმანიაში ვცხოვრობ, მარტო, ოღონდ არა სახლში. მარტო ვცხოვრობ ჩემს თავთან.
იმ ჩემს თავთან ასე რომ უყვარს ჯუჯღუნი და სწავლასა და დასვენებას შორის მეორეს რომ მარჩევინებს ხოლმე.
იმ ჩემს თავთან, რომელსაც ამავდროულად შეუძლია თავისუფალი ორი დღე მარტო წიგნებთან გამატარებინოს.
იმ ჩემს თავთან, რომელთან ერთადაც დავდივარ საყიდლებზე, სასეირნოდ..
რომელსაც ვეკითხები რჩევებს,
იმასთან, რომელიც ჩემი მოტივაციაა,
იმასთანაც, რომელიც რასაც არ უნდა აკეთებდეს ყველაფერს გვერდით გადადებს თუ დამჭირდება და 5 წუთს გამონახავს რომ დამეხმაროს უბრალოდ მოსმენით.
იმ ჩემს თავთან, რომელიც ხშირად არასწორ რაღაცებს მარჩევინებს, არასწორ გადაწყვეტილებებს მაღებინებს, მეჯუჯღუნება, სინდისს მიწიოკებს, მაგრამ მერე მიხსნის რაზე ღირს ნერვიულობა და რაზე არა..
იმ ჩემს თავთან, რომელიც ყველაფერზე მაფიქრებს და იმ ზომამდე მივყავარ, რომ აუცილებლად ვიქნებოდი ფიქრისგან თავის გასკდომის მოლოდინში ასე დარწმუნებული რომ არ ვიყო – ასეთი რამ შეუძლებელია ..
ყველაფერზე ვფიქრობ, ყველაფერზე. ხანდახან ისე მინდა ვიღაცას რაღაც მოვუყვე ისე, რომ არ დამჭირდეს ფიქრი იმაზე რასაც ვლაპარაკობ, ანუ ქართულად, ასე მიყუროს, ვუყურებდე ან საერთოდ არ არის ყურება საჭირო უბრალოდ ვიცოდე რომ მისმენს და ვუყვებოდე ნებისმიერ სისულელეს, ჩემი როლიკებით წაქცევის ამბავს, ან რამეს ჩემს პირველ სიყვარულზე, ან იმას ერთ ძალიან მაგარ ბიჭს რომ ვუყვარდი..ნებისმიერ ამბავს რომელიც თუნდაც მილიონჯერ მაქვს მოყოლილი და არ მბეზრდება.
ან უბრალოდ რაღაცის გახუმრება რომ მომინდება შემეძლოს ისე თქმა, როგორც მინდა და სიტყვების არცოდნის გამო არ ვიჭედებოდე.
ან უხერხულობას არ ვგრძნობდე სულ მარტო რომ დავდივარ, რადგან ჩემი არსებული 2 ნაცნობისთვის სადმე წასვლის შეთავაზება მეუხერხულება.
ან არ ვიცი იმდენი რამეა. ყველა.
და ახლა, აქაც გაჩნდა ნაცნობი ადგილები, თავისი პატარა ისტორიებით, რომელიც შემიძლია ჩემს თავთან ერთად გავიხსენო და ვიცინოთ ერთად.
და მეც არ ვიცი, მინდა თუ არა ისევ სადმე ისეთ ადგილზე წასვლა სადაც არ მეყოლება არცერთი ნაცნობი და არცერთ ადგილს არ ექნება დამახსოვრებული ჩემი ისტორია.
მზად ვარ ამისთვის?
წინ კიდევ 10 თვეა.
ჩემს თავთან ცხოვრება კი იმაზე რთული აღმოჩნდა ვიდრე ჩემს წარმოსახვას შეეძლო წარმოედგინა.

6 ოქტომბერი.

ისევ 6 ოქტომბერია და ისევ ზუსტად 1 წელი მიემატა დედაჩემის ასაკსაც და მამაშენის გარდაცვალების წლების რაოდენობასაც.
ემოციები ისევ იგივეა, რაც შარშან, ან იმის წინ, ან იმის წინ..
განსხვავება ის არის რომ ახლა საერთოდ არ ვარ ვალდებული ცრემლები შევიკავო, და კიდევ ის, რომ ამ ემოციებს ახსნას ვერ ვუძებნი, მაშინ ყველაფერი სხვანაირად იყო.
ყველაფრისთვის შეიძლებოდა ახსნის მოძებნა, ყველაფრის გამართლება, ყველაფრის დაჯერება, ყველაფრის მოწონება და დაწუნებაც კი.
ეს 6 ოქტომბერი დანარჩენი 20-ისგან იმით განსხვავდება რომ დედაჩემს მხოლოდ ტელეფონით მივულოცე დაბადების დღე.
ეს 6 ოქტომბერი ბოლო წლებისგან იმით განსხვავდება რომ ღამის 12 საათზე სიმღერით არ დავდგომივარ დედიკოს თავზე და საჩუქარი არ მიმიცია, რომელიც აუცილებლად ძალიან მოეწონებოდა, არა იმიტომ, რომ მე გავეხარებინე, არამედ იმიტომ რომ ყველგან ვნახავდი და იმას ვიყიდიდი რაც ზუსტად ვიცოდი მოეწონებოდა.
ეს 6 ოქტომბერი სხვებისგან იმით განსხვავდება რომ საქართველოში არ ვარ.
და კიდევ იმით რომ არაფერი აქვს საერთო სხვა 6 ოქტომბრებთან.

როცა გაზრდაში უარყოფითების აღმოჩენას იწყებ ..

ხანდახან არის მომენტები, როდესაც შენს ცხოვრებაში რაღაც ისეთი ხდება, რაც გინდა რომ ყველას მოუყვე, მერე ხვდები რომ ყველას ვერ მოუყვები და ადამიანების რაოდენობას საგრძნობლად ამცირებ, საბოლოოდ კი ხვდები რომ ხანდახან 1 ადამიანიც არ მოგეპოვება ახლომახლო, რომელსაც მოუყვები და ზუსტად ისე გაიგებს ყველაფერს, როგორც სინამდვილეშია, რომელსაც სულ ექნება დრო შენთვის, იმ დროს მაინც როცა გჭირდება, როცა ძალიან ძალიან საჭიროა შენთვის.
არ ვიცი რა მინდა, ის რომ ჩემს მეგობრებს ნიჭი ქონდეთ ჩემი განცდების ამოცნობის თუ ის, რომ პრობლემა საკუთარ თავში ვიპოვო და გამოვასწორო.
ხანდახან ისეთი აუტანელი მგონია საკუთარი თავი მეც არ ავიტანდი არჩევანის საშუალება რომ მქონდეს.
მგონია, რომ ყველაფრის მიზეზი ყოველთვის მე ვარ, რომ ყველაფერს არასწორად ვაკეთებ, რომ შემეძლო ბევრად უკეთ მოვქცეულიყავი, ბევრად ნაკლები შეცდომა დამეშვა.. არადა მართლა ვცდილობ ხოლმე ჩემი მაქსიმუმი დავდო.
აქ ყველაზე მეტი დრო მაქვს იმისთვის რომ ვიფიქრო, შემიძლია დაუსრულებლად ვიფიქრო სამუშაო დღეებში ჩემთვის განსაზღვრულ თავისუფალ საათებში, სამაგიეროდ კვირას არავინ მიწესებს დროის საზღვრებს, არაფრისთვის. შემიძლია წავიდე სხვა ქალაქში, შემიძლია ვისეირნო, შემიძლია ახალი რაღაცები ვნახო, შემიძლია ყველაფერი გავაკეთო რაც მომინდება, მაგრამ პრობლემა სწორედ “მინდაშია” მინდაში რომელიც არ არსებობს და რომელიც მუდმივად გიმეორებს და გახსენებს რომ მარტო ხარ და მარტო და მარტო და მარტო და ასე დაუსრულებლად, რომ რეალურად არავინ არ არის ახლა შენთან ისე ახლოს როგორც ინატრებდი, როგორც გინდა და როგორც ..
რაც გააზრებული ცხოვრება დავიწყე, პრინციპში მგონი იქამდეც გაზრდაზე ვოცნებობ, დამოუკიდებლობაზე, თავისუფლებაზე, რომელიც მართლა თავისუფლებაა და უარყოფითის დანახვა მართლა არ შემეძლო, ახლა კიდე..
ახლა ვიწყებ უარყოფითი რაღაცების დანახვას გაზრდაში .. და პირველი რასაც ყველაზე მეტად განვიცდი ახლა ისაა, შენთვის ძვირფას ადამიანებს ყოველთვის რომ აღარ ექნებათ დრო შენთვის, როგორც არ უნდა გჭირდებოდეს, ვერავის თხოვ საკუთარი საქმე შენი გულისთვის გადადოს (ეგეთი ეგოისტი არ ვარ) და ვერავის, ვერასდროს დაავალდებულებ საკუთარ პრიორიტეტებში მოწინავე ადგილზე ყავდე.
თავისუფლებით გაზრდა დავიწყე, სამაგიეროდ დამოუკიდებლობით გაზრდამდე 11 თვე მაქვს დარჩენილი თუ ყველაფერი გეგმების მიხედვით წავა, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი ჩემი გაზრდილი თავისუფლება ისევ დაპატარავებას დაიწყებს, მე კი მიუხედავად იმისა, რომ დიდობის “უარყოფითებს” ვეცნობი ნელ-ნელა, მაინც არმინდა დაპატარავება და სხვა ადამიანებზე დამოკიდებულად. ქცევა ვინც არ უნდა იყვნენ ის ადამიანები რომლებზეც დამოკიდებული ხარ ..

და ასე სანატრელ გაზრდაში უარყოფითების აღმოჩენის დაწყება ცალკე სევდაა..

იდეაში ღიმილიანი ბლოგი