მწიფეალუბლისფერი მონატრება

არ მიყვარს ფბ-ზე სტატუსების წერა, ხოდა წეღან 2-3 ჩემი ემოციის გადმოცემის ძალიან დიდი სურვილი რომ გამიჩნდა მივხვდი ბლოგის გაკეთების ჭეშმარიტ არსს.. ისე, თან მეცინება,  რომ ვიცი შეიძლება არავინ წაიკითხოს, მაგრამ მაინც რომ “ვწერ”, სულ პატარა იმედით რომ  ვიღაც წაიკითხავს, გაგიგებს..

ახლა ამ ამბის გაანალიზება ისე გამიხარდა, როგორც ერთდროს იმის გაგება, რომ “სახლს რაც უახლოვდები უფრო იღლების” აზრი ის იყო, რომ რაც ახლოს მიდიოდი ბევრ მანძილს გადიოდი და ეგ გღლიდა, მეუღლე რომ მე-უღლეს ნიშნავდა, სხვის ჯინაზე ცუდის გაკეთებით ყველაზე მეტად საკუთარ თავსრომ ავნებ (ამას 18 წელი მოვანდომე:/ ) და ა.შ .. monatreba.

ცხვირის აწვამდე მონატრება როგორია-მეთქი სულ ვკითხულობდი,  სადაც ცრემლებამდე სიყვარული ყოფილა მონატრებაც თუ იქნებოდა არ მეგონა, ხოდა აი ეგრე ცრემლებამდე რომ მიდის მონატრება მერე იწყება ცხვირის აწვა :/თურმე.                                                                                                                                 ნეტა ის უფრო ცუდი გრძნობაა შენ რომ გაგიცრუებს ვინმე იმედს თუ რომ იცი შენ გაუცრუე იმედები?                                                        ალბათ მეორე                                                                                                          ალბათ.

1

კომენტარი ჩემს სტატუსზე “..შენი მონატრება სხვა ფერია”     ცუდი რამე ყოფილა მონატრება                                                                 ძალიან ცუდი.

ველოდებოდი ცუდ აგვისტოს, მაგრამ არა ასეთ საშინელს, ცუდებში ყველაზე უარესი იყო.

პოსტი კატეგორიიდან: “დეპრესიული სტუდენტის ჩანაწერები”

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s