დრაფტებიდან #2

ვიცი, შეიძლება ამ პოსტს არ უნდა ვწერდე მაგრამ..

large

ადამიანებს, ყოველშემთხვევაში ქართველებს და უფრო ყოველშემთხვევაში ჩემი აზრით, ღმერთის იმიტომ “სწამთ” და მის არსებობას იმიტომ აღიარებენ, რომ მისი სახელით  ბევრი საკუთარი საქციელის გამართლება შეუძლიათ. რწმენის სახელით აკეთებენ ისეთ რაღაცებს, როგორიცაა ეკლესიაში სიარული, მარხვა, ლოცვა და ამ ყველაფრით კი საბოლოოდ საკუთარ  ეგოისტურ მისწრაფებებს იკმაყოფილებენ სამოთხეში მოხვედრასთან და “იქაურ ცხოვრებასთან” დაკავშირებით.

ქართველებს სარწმუნოება გვაერთიანებსო..

მართლმადიდებლობა და ღვთის რწმენა რომ არა ამ დრომდე ვერ მოვაღწევდითო

რომ არა ეკლესია ახლა აღარ ვიარსებებდითო..

მესმის, მართლა მესმის რომ საჭიროა ადამიანები რაღაც ერთი მიზნისთვის გააერთიანო და ამ გაერთიანებისთვის  კიდევ საჭიროა “რაღაც” რის გარშემოც/რის გამოც გაერთიანდებიან,მაგრამ ხომ შეიძლებოდა ეს “რაღაც” არ ყოფილიყო აბსტრაქტული და ყოფილიყო მაგალითადქვეყნის ერთანობა, მთლიანობა,  თავისუფლება, (კულტურასა და ტრადიციებზე არაფერს ვიტყვი, ისედაც არ გვიადვილდება ღირებულებების გადაფასება და თან  საკუთარი ტრადიციებით საქციელების გამართლება-ც მშვენივრად გამოგვდის). ეს ყველაფერი ხომ ისევე და შეიძლება უკეთაც განაპირობებდა მათ (და არამარტო) კარგ მომავალს?

მაგრამ არა! “ჩვენი” ზრახვები ბევრად შორსმჭვრეტველია და ბევრად ეგოისტურიც.

ყველაფერს “ღმერთისთვის” და “ღმერთის სახელით” ვაკეთებთ სამოთხეში რომ “გავინაღდოთ” ადგილი.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s