Title

ამ ბოლოს დამჩემდა, შემოვალ ბლოგზე, ახალი პოსტის დასაწერ გრაფას ვხსნი და ვუყურებ.
ვუყურებ.
ვუყურებ.
ვთიშავ და ვაგრძელებ სხვა “საქმეებს”.
მერე დავდივარ და სულ ისეთ დროს მინდება რამე დავწერო ყველაზე შეუძლებელზე უფრო შეუძლებელი რომაა.
ზუსტად ამიტომ ჩემს 1 წლისა და 1 თვის დღიურ-სალო-მე ში ნახევარს ახლახანს გადავცდი.
ახლახანს რა, პრინციპში მთელი თვეა კალამთან ერთად არ გადამიშლია, ისე კი არ ვაკლებ კითხვას.
ვკითხულობ და მიკვირს, ვა ეს მე დავწერე-მეთქი?
ამ ბოლოს ერთი კარგი წიგნი წავიკითხე. უფროსწორად ძალიან კარგი.
საოცრება ჰქვია.
მართლა საოცრებაა. აი ისეთია, ყველამ რომ უნდა წაიკითხოს და დამოკიდებულებები და შეხედულებები შეიცვალოს რაღაც-რაღაცებთან დაკავშირებით.
“სამყარო გიგანტური ლატარია ყოფილა. როცა იბადები ბილეთს ყიდულობ. მერე – გააჩნია: ან კარგი ბილეთი გამოდგება და ან ცუდი. იღბლის ამბავია.”
6 წლიანი უშვილობის შემდეგ ნანატრი შვილის კიდევ შემდეგ რომ ბავშვი გაჩნდა ის ვარ მე.
მთელი ბავშვობა სანათესაო რომ იმას ამბობდა შენც კარგი ბავში ხარ, მაგრამ ის პირველია და სხვანაირად გვიყვარსო იმისი და ვარ მე.
ეტყობა არცისე კარგი ბილეთი შემხვდა. აი ისეთი ბევრი რომ დაამთხვევს რიცხვებს და მერე ჯეკპოტი ყველაზე იყოფა. შენ კი დიდი არაფერი მოგება აღარ გამოდის.
მაგრამ მერე გახსენდება(გახსენებენ), რომ სხვამ ეგეც ვერ მოიგო და ამითაც კმაყოფილი უნდა იყო.
მერე ისიც გახსენდება რაც მეტი გაქვს უფრო მეტი რომ გინდა და ძალიან იშვიათად გაკმაყოფილებს ის რაც გაქვს. მერე თავსაც იმართლებ, რომ ერთი ადგილის ტკეპნა არც ისე სასიამოვნო პროცესია და სწორედ ამიტომ არ კმაყოფილდები იმით რაც გაქვს და მეტის და მეტის გაკეთებას ცდილობ რაც შეიძლება ბევრ ცვლილებას რომ მიაღწიო.

პ.ს.
“სიკვდილი ერთადერთი ოცნებაა, რომელიც აუცილებლად აგვისრულდება”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s