გაზრდა და etc.

ხმამაღლა გააჟღერებ თუარა გაზრდის სურვილს, მაშინვე არსაიდან ჩნდებიან ადამიანები და უამრავჯერ გიმეორებენ რომ გაზრდა ცუდია, შენს ასაკში ისინიც მასე ფიქრობდნენ, რომ სკოლა მოგენატრება, რომ ‘ახლა’  საუკეთესი პერიოდი გაქვს და უნდა ‘შეირგო’  მერე ყველაფერი რომ შენს კისერზე იქნება ბევრად გაართულდება ცხოვრება და ა.შ ანუ ძალიან ცდილობენ რომ მომავალი რაც შეიძლება ცუდად დაგისახონ და მისი პოზიტიურად აღქმისა და წარმოდგენის უნარი დაგიკარგონ. საბედნიეროდ ძირითადად არ გამოსდით.
აი წარმოიდგინეთ რა ცუდია ბავშობა. ხო ვითომ არაფერი გადარდებს და ხო ყველაფერი კარგადაა, მაგრამ ეგ ყველაფერი მოჩვენებითია. ერთ დღესაც იღვიძებ და ჰოპ, ამჩნევ რომ სხვებზე ხარ დამოკიდებული. მეორე დღეს იღვიძებ და შენს ნებაზე ვერ მიდიხარ სადღაც. მესამე დღეს იღვიძებ და კიდე რაღაცის უფლება არ გაქვს და ასე ყოველდღე. ეგ კიარა ისიც შეიძლება გითხრან სანამ შენი თავის რჩენა შენ არ შეგეძლება პრეტენზიებს ნუ გამოთქვამ რაღაც რაღაცებზეო. იზღუდები რა.  ყველასგან, ყველაფრით.  ხანდახან რაღაც რომ გინდა თქმაც გერიდება რომ გინდა. ყველაზე ცუდ სიტუაციაში მაშინ ხარ ეს ‘ბედნიერი დღე’ (როცა აანალიზებ რომ სხვებზე ხარ დამოკიდებული, მიუხედავად იმისა რომ ეს სხვები შენი მშობლები არიან) ადრეულ ასაკში რომ მოდის. მგონი რაც აზროვნება დავიწყე მას მერე დამოუკიდებლობასა და მარტო ცხოვრებაზე ვოცნებობ.. ნელ-ნელა ვითომ მივიწევდი მიზნისკენ, მაგრამ..  გერმანიაში წამოსვლა ყველაზე დიდი და მკაფიო ნაბიჯი იყო მაგ მხრივ გადადგმული უბრალოდ  უკვე 8 თვეა აქ ვცხოვრობ და  მივხვდი რომ უბრალოდ ადამიანები შევცვალე ვისზე დამოკიდებუილიც ვარ მეტი არაფერი. მერე კიდევ შევცვალე. კიდევ.. საბოლოოდ კიდე იმასაც მივხვდი, რომ თავისუფლება არ არსებობს. აი უბრალოდ არ არსებობს. ვთქვათ გაქვს სამსახური, მანდაც სულ სხვაზე ხარ დამოკიდებული, რამე არ შეგეშალოს ან ვინმე უკეთესი არ ნახონ და ისე არ დარჩე, კერძო ბიზნესშიც სახელმწიფოზე ხარ დამოკიდებული ანუ იმის თქმა მინდა რომ სულ ვიღაცის კონტროლის ქვეშ ხარ. ყოველთვის ვიღაცას უნდა გაუწიო ანგარიში. უნდა გაითვალისწინო.  სრულ თავისუფლებას ვერ აღწევ ვერასდროს, იმიტომ რომ არ არსებობს.  ყველა გარემო ფაქტორი რომ გავაქრო ალბათ მაინც არ ვიქნები თავისუფალი იმიტომ რომ სინდისი შემიჭამს ტვინს ეს ასე არა და ეს ისე არაო..
გაზრდა ამ ეტაპზე რაზეც მე ვარ  ცუდია. ყველაფერს რომ ნოლიდან იწყებ და საკუთარი თავის იმედი უნდა მქონდეს მარტო. არადა ერთის მხრივ მაგარიცაა, საკუთარ თავს ცდი. მაგრამ რაც უფრო მეტს ვისწავლი, მეტს გავიგებ, მეტად პროფესიონალი გავხდები ჩემ საქმეში, თავისუფლების არეალს გავიფართოებ და ა.შ უფრო და უფრო კარგი გახდება. მჯერა.
მინდა რომ მჯეროდეს, თავისუფლებით გაზრდა ისეთი თუ არა მიახლოებული მაინც იქნება როგორზეც ვოცნებობ(დი).