Tag Archives: იმედგაცრუება

რაც სათქმელად არ გემეტებოდა


ხანდახან ჩვენს ცხოვრებაში ისეთი რაღაცები ხდება, რასაც არ ვამბობთ და ჩვენთვის ვიტოვებთ იმიტომ რომ არავინ გვყავს ვინც მოგვისმენს და ვისთანაც გაზაირება გვიღირს. ან ხდება ისეთი რაღაცები, რასაც უბრალოდ ვერ ყვები. ან რისი მოყოლაც არ გინდა.  ჰოდა ისეთი რაღაცებიც არის, რომელიც არ გემეტება რომ თქვა, მარტო შენთან გინდა დარჩეს. არავის უთხრა, არავინ შემოახედო ცოტა შიგნით, არავის გააგებინო ამბავი, რომელიც მხოლოდ შენია.
მაგასაც განსაზღვრული დრო ჰქონია.
აი ეს ყველაზე დამალული და გონების უკიდურეს წერტილში მიჩურთული ამბებიც, რომლებზე ფიქრსაც თავს არიდებდი, ხანდახან გინდა გარეთ გამოიტანო, თქვა ყველაფერი რაც იქამდე სათქმელად არ გემეტებოდა.
თქვა ის რაღაცები რაზე ფიქრი საკუთარ თავს დიდი ხნის წინ აუკრძალე, მაგრამ ბოლოს მაინც მოახერხა და შენს მთელს გონებაში ღრმად გაიდგა ფესვები, და ზრდა იქამდე გააგრძელა სანამ საბოლოოდ არ გაიძულა მხოლოდ შენ თავთან კიარა სხვებთანაც გეღიარებინა რაღაც-რაღაცები.
საკუთარ თავთან ხშირად ვკამათობ.
ხანდახან ქუჩაში. ხმამაღლა..
ამ ბოლოს სულ რამის თქმა არ თქმაზე. ჩემი მეორე მე სულ მეჩიჩინება, რომ არ არის საჭირო, რაღაცები საკუთარ თავში დაიტოვო და ჩაიკეტო. მითუმეტეს როდესაც იცი, მოყოლა, ვინმეთვის გაზიარება როგორ გშველის.
მაგრამ.. ხანდახან არ გქონიათ განცდა რომ მოყოლა ზედმეტი მოგივიდათ?
რაღაცები, რაც არ გემეტებოდა, როგორც იქნა ამოთქვი. ბოლოს კი, ბოლოს იაზრებ, რომ ემოცია, რომელიც მიიღე, დამოკიდებულება, რომელიც დაინახე არ იყო შენი მოლოდინის შესაბამისი და გული გწყდება, თვლი, რომ არასწორ ადამიანს მოუყევი ეს შენი ნალოლიავები ამბავი.
და მერე ისევ თავიდან.. უნდა გადალახო შიში, რომ არასწორად გაგიგებენ, რომ ვისაც ეტყვი ის არ იქნება ვისთვისაც უნდა გეთქვა და ასე ყოველთვის სანამ შესაფერის ადამიანს  ყველა სათქმელადარგამეტებულ ამბავს არ მოუყვები.
იმედია.


„მოგონებებში არის ისეთი რამ, რასაც ადამიანი არავის უმხელს, გარდა მეგობრებისა, არის ისეთ რამ, რასაც მეგობრებსაც კი ვერ უმხელს, მხოლოდ საკუთარ თავს უმჟღავნებს და ისიც საიდუმლოდ. საბოლოოდ, არის ისეთ რამეც, რისი გამხელაც ადამიანს საკუთარი თავისთვისაც ეშინია და ასეთი რამ ძალზედ წესიერ ადამიანსაც კი საკმაოდ უგროვდება.” – დოსტოევსკი

Advertisements

მწიფეალუბლისფერი მონატრება

არ მიყვარს ფბ-ზე სტატუსების წერა, ხოდა წეღან 2-3 ჩემი ემოციის გადმოცემის ძალიან დიდი სურვილი რომ გამიჩნდა მივხვდი ბლოგის გაკეთების ჭეშმარიტ არსს.. ისე, თან მეცინება,  რომ ვიცი შეიძლება არავინ წაიკითხოს, მაგრამ მაინც რომ “ვწერ”, სულ პატარა იმედით რომ  ვიღაც წაიკითხავს, გაგიგებს..

ახლა ამ ამბის გაანალიზება ისე გამიხარდა, როგორც ერთდროს იმის გაგება, რომ “სახლს რაც უახლოვდები უფრო იღლების” აზრი ის იყო, რომ რაც ახლოს მიდიოდი ბევრ მანძილს გადიოდი და ეგ გღლიდა, მეუღლე რომ მე-უღლეს ნიშნავდა, სხვის ჯინაზე ცუდის გაკეთებით ყველაზე მეტად საკუთარ თავსრომ ავნებ (ამას 18 წელი მოვანდომე :/ ) და ა.შ .. monatreba.

ცხვირის აწვამდე მონატრება როგორია-მეთქი სულ ვკითხულობდი,  სადაც ცრემლებამდე სიყვარული ყოფილა მონატრებაც თუ იქნებოდა არ მეგონა, ხოდა აი ეგრე ცრემლებამდე რომ მიდის მონატრება მერე იწყება ცხვირის აწვა :/თურმე.                                                                                                                                 ნეტა ის უფრო ცუდი გრძნობაა შენ რომ გაგიცრუებს ვინმე იმედს თუ რომ იცი შენ გაუცრუე იმედები?                                                        ალბათ მეორე                                                                                                          ალბათ.

1

კომენტარი ჩემს სტატუსზე “..შენი მონატრება სხვა ფერია”     ცუდი რამე ყოფილა მონატრება                                                                 ძალიან ცუდი.

ველოდებოდი ცუდ აგვისტოს, მაგრამ არა ასეთ საშინელს, ცუდებში ყველაზე უარესი იყო.

პოსტი კატეგორიიდან: “დეპრესიული სტუდენტის ჩანაწერები”