Tag Archives: მეგობრობა

როცა გაზრდაში უარყოფითების აღმოჩენას იწყებ ..

ხანდახან არის მომენტები, როდესაც შენს ცხოვრებაში რაღაც ისეთი ხდება, რაც გინდა რომ ყველას მოუყვე, მერე ხვდები რომ ყველას ვერ მოუყვები და ადამიანების რაოდენობას საგრძნობლად ამცირებ, საბოლოოდ კი ხვდები რომ ხანდახან 1 ადამიანიც არ მოგეპოვება ახლომახლო, რომელსაც მოუყვები და ზუსტად ისე გაიგებს ყველაფერს, როგორც სინამდვილეშია, რომელსაც სულ ექნება დრო შენთვის, იმ დროს მაინც როცა გჭირდება, როცა ძალიან ძალიან საჭიროა შენთვის.
არ ვიცი რა მინდა, ის რომ ჩემს მეგობრებს ნიჭი ქონდეთ ჩემი განცდების ამოცნობის თუ ის, რომ პრობლემა საკუთარ თავში ვიპოვო და გამოვასწორო.
ხანდახან ისეთი აუტანელი მგონია საკუთარი თავი მეც არ ავიტანდი არჩევანის საშუალება რომ მქონდეს.
მგონია, რომ ყველაფრის მიზეზი ყოველთვის მე ვარ, რომ ყველაფერს არასწორად ვაკეთებ, რომ შემეძლო ბევრად უკეთ მოვქცეულიყავი, ბევრად ნაკლები შეცდომა დამეშვა.. არადა მართლა ვცდილობ ხოლმე ჩემი მაქსიმუმი დავდო.
აქ ყველაზე მეტი დრო მაქვს იმისთვის რომ ვიფიქრო, შემიძლია დაუსრულებლად ვიფიქრო სამუშაო დღეებში ჩემთვის განსაზღვრულ თავისუფალ საათებში, სამაგიეროდ კვირას არავინ მიწესებს დროის საზღვრებს, არაფრისთვის. შემიძლია წავიდე სხვა ქალაქში, შემიძლია ვისეირნო, შემიძლია ახალი რაღაცები ვნახო, შემიძლია ყველაფერი გავაკეთო რაც მომინდება, მაგრამ პრობლემა სწორედ “მინდაშია” მინდაში რომელიც არ არსებობს და რომელიც მუდმივად გიმეორებს და გახსენებს რომ მარტო ხარ და მარტო და მარტო და მარტო და ასე დაუსრულებლად, რომ რეალურად არავინ არ არის ახლა შენთან ისე ახლოს როგორც ინატრებდი, როგორც გინდა და როგორც ..
რაც გააზრებული ცხოვრება დავიწყე, პრინციპში მგონი იქამდეც გაზრდაზე ვოცნებობ, დამოუკიდებლობაზე, თავისუფლებაზე, რომელიც მართლა თავისუფლებაა და უარყოფითის დანახვა მართლა არ შემეძლო, ახლა კიდე..
ახლა ვიწყებ უარყოფითი რაღაცების დანახვას გაზრდაში .. და პირველი რასაც ყველაზე მეტად განვიცდი ახლა ისაა, შენთვის ძვირფას ადამიანებს ყოველთვის რომ აღარ ექნებათ დრო შენთვის, როგორც არ უნდა გჭირდებოდეს, ვერავის თხოვ საკუთარი საქმე შენი გულისთვის გადადოს (ეგეთი ეგოისტი არ ვარ) და ვერავის, ვერასდროს დაავალდებულებ საკუთარ პრიორიტეტებში მოწინავე ადგილზე ყავდე.
თავისუფლებით გაზრდა დავიწყე, სამაგიეროდ დამოუკიდებლობით გაზრდამდე 11 თვე მაქვს დარჩენილი თუ ყველაფერი გეგმების მიხედვით წავა, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი ჩემი გაზრდილი თავისუფლება ისევ დაპატარავებას დაიწყებს, მე კი მიუხედავად იმისა, რომ დიდობის “უარყოფითებს” ვეცნობი ნელ-ნელა, მაინც არმინდა დაპატარავება და სხვა ადამიანებზე დამოკიდებულად. ქცევა ვინც არ უნდა იყვნენ ის ადამიანები რომლებზეც დამოკიდებული ხარ ..

და ასე სანატრელ გაზრდაში უარყოფითების აღმოჩენის დაწყება ცალკე სევდაა..

Advertisements

ის დღე 19 წელი რომ ველოდი.

ცხოვრებაში ხომ ყველაფერი ხდება, უფროსწორად ყველაფერი ხომ შეიძლება მოხდეს და როდესღაც  ეს “ყველაფერი” ხომ პირველად ხდება.  მერე შეიძლება ეს პირველად მომხდარი ერთადერთად გადაიქცეს ან იმდენად ყოველდღიური გავხადოთ, რომ ვერ ისიც ვერ გავაცნობიეროთ, ოდესღაც “ამის” გარეშე ვცხოვრობდით. უბრალოდ არ ვფიქრობთ ხოლმე ასეთ თემებზე, მხოლოდ მაშინ, როდესაც სხვა რამეზე ფიქრს გავურბივართ, ან ვცდილობთ გავექცეთ, დავფიქრდებით ხოლმე მსგავს რამეზე. არა განა რამეს შეცვლის იმაზე ფიქრი, რომ  ოდესღაც პირველად იტირე ტკივილის შესამსუბუქებლად ან  პირველად იტკინე რამე, მაგრამ მაინც.lallaaa

ჩემს ოქროს დაბადების დღესშევხვდი იმედით, რომ რაიმე განსაკუთრებული მოხდებოდა, რაიმე განსხვავებულის აღმოჩენის, დასამახსოვრებლის გაკეთების და საერთოდ პოზიტიური დღის იმედი მქონდა. მოვიტყუები თან ძალიან რომ გითხრათ განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა მეთქი, იმასაც მოვიტყუები ახალი არაფერი არ აღმომიჩენია მეთქი და იმასაც პოზიტიური დღე არ იყო  მეთქი რომ ვთქვა. აი ისეთი დღე იყო მოკარგო მოგონებები რომ დაგრჩება, მაგრამ ფაქტია წინა 18-ს ჯობდა. როგორ ველოდი ამ დღეს, სულ მეგონა უმაგრესი დღე იქნებოდა, 19 წელი იმხელა ასაკი მეგონა აი იმაზე დიდი, ყველაზე ჩამოყალიბებული მეგონა რომ ვიქნებოდი, სამსახურით მარტო ცხოვრებით და რავიცი,  სულ იმას ვიძახდი მაგარ დროს მაქვს ოქროს დაბადების დღე მეთქი, ალბათ ზედმეტად დიდმა მოლოდინებმა გამოიწვიეს ჩემი ასეთი განწყობა მაგრამ..  ისევ თავს ვიმართლბ, მე ხომ უბრალოდ ვერ ვიტან ჩემს დაბადების დღეს .

ასე მგონია მე თვითონ ვირთულებ ცხოვრებას, აი ასე უბრალოდ, შეიძლება ბევრი რამ უფრო მარტივად მოხდეს მაგრამ მე ყველაფერს ვართულებ,  ვურევ, ვხლართავ.

დედაჩემთან ახლო ურთიერთობა არასდროს მქონია, მაგრამ ამბოლოს ვატყობ, გიჟი ვგონივარ. აი ასე, გიჟად მთვლის მგონი. ოღონდ ისეთ გიჟად არა, მე რომ ვამბობ ხოლმე, დადებით და პოზიტიურ კონტექსტში.

პ.ს ბლოგი 3-ის არის უკვე, აი იმ ასაკშია ბავშვები ყველაზე საყვარლები რომ არიან ხოლმე, ეშველოს იქნებ ამასაც რამე ^_^ :დდ

 

კიდევ ერთი დრამით დამძიმებული გულით დაწერილი პოსტი

რა ცუდი გრძნობაა  იმის გააზრება რომ შენი  ნაცნობების უმრავლესობას არ “ევასები” იცით? არც გისურვებთ გაგებას. რაღაცნაირი გრძნობაა, აი სულ რომ იცოდი და აღიარება გიჭირდა რა, მერე როგორც იქნა საშველს რომ დააყენებ და გაითავისებ რომ ეს ასეა და თან რომ  არც ცდილობ შეცვალო რამე ეგ მაგარი გრძნობაა, არა იმიტომ კიარა რომ არ ცდილობ უკეთესი გახდე, იმიტომ რომ შენ შენ ხარ და სხვების ხუშტურებზე არ უნდა იარო, ამას ასეთი მოვწონვარ იმას-ისეთი, ამასთან საჭიროა ასე მოვიქცე იმასთან კიდე-ისეო. ყველასთან ერთნაირი რო ხარ და მაგრად იკიდებ სხვის აზრს შენ ხასიათთან დაკავშირებით ანუ რო იცი რა როგორი ხარ და არ იცვლები არავის გამო ეგ პონტია. არადა ამას წერს ადამიანი რომელსაც აშკარად აინტერესებს ხალხის აზრი.

არსებობენ ადამიანები ბედნიერებისთსვის რომ არიან შექმნილები, კიდევ უბედურებისთვის აი მე იმ კატეგორიას მივეკუთვნები მარტოობისთვის და ერთკვირიანი ნაცნობებისთვის რომ არიან გაჩენილები, შეიძლება უაზროდ ჟღერს მაგრამ მე დარწმუნებული ვარ რომ მარტოობისთვის ვარ გაჩენილი. მიყვარს მარტო ყონაც, მეცადინეობაც, სახლის დალაგებაც, საჭმლის კეთებაც მარტო რომ ვარ ჭურჭლის რეცხვაც კი მიყვარს (ერთადერთია რასაც ვერ ვიტან). არა არა არ ვამბობ რომ სულ სულ მარტო გავძლებ, ვერ გავძლებ ვიცი. ხანდახან ისე შემომაწვება ხოლმე ემოციები ოღონდ ეს მომაყოლა და მეტი არაფერი მინდა-თქო ვფიქრობ. ოღონდ აი რაც მეტს ვუყვები მით უფრო ვგრძნობ შემსუბუქებას, ნუ მოკლედ ჩემი ატანა აშკარად რთულია ერთი ადამიანისთვის ამიტომ მინდა სულ ახალი ნაცნობები. აი გავიცნობ მომიყვება საკუთარ თავზე რაღაცეებს მეც “შევიმსუბუქებ” თავს დავემშვიდობები და მორჩა. მერ ეუნდა შეწყდეს ურთიერთობა მერე ისევ ახალი ხალხი და ასე “ბედნიერად”, მაგრამ მონეტას ხომ ორი მხარე აქვს და რაც დრო გადის ხვდები რომ გინდოდა ისეთი ადამიანი თავიდან ბოლომდე შენთან ერთად რომ იქნება შენზე ყველაფერი რომ ეცოდინება და შენი ყველა ნაცნობი იმის ნაცნობიც რომ იქნება. შეიძლება ამდენ სისულელეს მეგობრობაზე იმიტომ ვამბობ რომ სულ მინდოდა ისეთი სამეგობრო აი თინეიჯერების ისტორიებში რომ არის, დაბადებიდან ერთად რომ არიან 5-6 კაცი და ბაღი და სკოლა ყველაფერი ერთად რომ აქვთ გამოვლილი ერთმანეთზე ყველაფერი რომ იციან და ერთმანეთს ხუთი თითივით იცნობენ, მაგრამ არ მყავს. აი ყველაზე მეტად როცა ვინმესთან საუბარი მინდა მაშინ მარტო ვარ ძირითადად საღამოს საათებში მინდება ვიღაცა იჯდეს და მისმენდეს ხოლმე, ესეც არ ხდება, ახლა რომ ვუფიქრდებიარაფერი ისე არ ხდება როგორც მე მინდა, არადა ხომ ვცდილობ არა? მართლა ვცდილობ ყველაფერი იდეალურად თუარა კარგად მაინც იყოს მაგრამ არ არის.

ხოდა ამ კარგად არ არის, კარგად არ არის ძახილში მაზოხისტიც გავხდი მგონი, ოღონდ მართლა, არა საკუთარი სხეულის ტანჯვა-წამება არ მიამოვნებს, სულიერი სამყაროს განადგურება მანიჭებს დიდ სიამოვნებას, გავგიჟდი კიდეც მგონი.. ულ მინდა რაღაც უსეთი წავიკითხო რაც ცუდად გამხდის გულს მატკენს, ისეთ წიგნებს ვეძებ რომ წავიკითხავ და ამატირებს, თითქოს ვცდილობ მივხვდე როგორ არ დავუშვა შეცდომები რომ იმ ზომამდე არ მივიდე როგორც სხვადასხვა ნაწარმოებების სხვადასხვა პერსონაჟები მიდიან, მაგრამ აშკარად არ გამომდის, არც მარტო ყოფნა გამომდის, იმდენად გავითავისე რომ ცუდი ვარ, ცივი, გულგრილი, რომ ვინმე რომ მეტყვის კარგი ადამიანი ხარო სინდისი მქენჯნის იმის გამო რომ არასწორი წარმოდგენა შეექმნა ადამიანს ჩემზე.

გრამატიკული შეცდომებისთვის ბოდიში, არ გადამიკითხავს. ვერ. ხო კიდევ ბლოგს სახელი მინდა შევუცვალო რამე დეპრესიულ-მელანქოლიური  მინდა რომ დავარქვა და ღიირს?  მადლობა ვინც წაიკითხა ეს პოსტი და თუ გამიგო კიდევ უფრო დიდი მადლობა. კიდევ მადლობა იმისთვის რომ საერთოდ შემოდიხართ და თქვენს ძვირფას დროს ამ ბლოგზედაწერილი პოსტებისთვის ხარჯავთ, ისე სულ მინდოდა მწერალი გამოვსულიყავი, ახლა ისე მიხარია რაღაცას რომ ვწერ და ვინმე რომ კითხულობს ვერ წარმოიდგენთ.  ბოდიში რა, თავი შეგაწყინეთ წუწუნით ვიცი.

გარეგნობის მნიშვნელობა ურთიერთობაში ანუ აქვს თუ არა არსებითი მნიშვნელობა ვიზუალურ მხარეს

ალბათ დამეთანხმებით რომ პირველი ეფექტი ყოველთვის ვიზუალურია. ნურავინ იტყვის რომ არ აქვს მნიშვნელობა თავისი მეორე ნახევრის/მეგობრის გარეგნობას  რადგან ყველამ კარგად ვიცით რომ ადამიანზე პირველ წარმოდგენას მისი სულიერი სამყარო ვერ შეგვიქმნის.

მგონი ყველა გოგოს უოცნებიან სიმპატიურ მოკლედ რომ ვთქვათ “თეთრ რაშზე ამხედრებულ პრინცზე” ბიჭებს კი.. მოკლედ ბიჭებსაც ექნებათ ეგეთი ოცნებები ქერა ცისფერთვალება ან შავგვრემან ან ამ ბოლოს  რაღაც მოდაში შემოსულ წითურ გოგოებზე,  მაგრამ ეს ყველაფერი ღრმა ბავშობაში ხდება. ნელ-ნელა კი ასაკის თუარა ჭკუის მატებასთან ერთად რაღაც-რაღაცებზე წარმოდგენა გვეცვლება ვარდისფერ სათვალეს რმელიც ზოგს სულ არ კეთებია ვიხსნით და ცხოვრებას სხვანაირად ვუყურებთ.

არცთუ ისე ცოტა შემთხვევა ყოფილა როდესაც ამ თემაზე მილაპარაკია, ისიც კი მითქვამს რამნიშვნელობა აქვს როგორი იქნება ადამიანი გაარეგნულად მთავარია გავუგოთ ერთმანეთს და აზროვნებდეს თქო მაგრამ შესასრულებლად იმაზე რთული აღმოჩნდა ვიდრე წარმომედგინა. მინახავს ადამიანები რომლებიც ამბობენ რომ სხვა ყველაფერი მეორე ხარისხოვანია გარდა გარეგნობისა. ზოგი ამბობს მთავარია ურთიერთობაში გაუგოთ ერთმანეთს და სხვა ყველაფერი უმნიშვნელოაო. მერე იმასაც აყოლებენ ადამიანს კარგად რო გავიცნობ გარეგნობას მნიშვნელობა აღარ აქვს ამიტომ ვცდილობ სიმპატიურები/ლამაზები გავიცნოო.let me explore your mind

ამ რამდენიმე დღის წი ვფიქრობდი და უცებ აღმოვაჩინე რომ როგორი დამოკიდებულებაც გაქვს ადამიანთან ისეთად გეჩვენება ანუ ვთქვათ მომეწონა სიმპატიური ბიჭი და თავიდან ძალიან კარგი გეჩვენება მერე აღმოაჩენ რო რაღაც ხასიათებით ვერ უგებ და ბოლოს იქამდე მიდიხარ რომ არც ისე სიმპატიური არ ყოფილა :დდ ანალოგიურის თქმა შემიძლია როდესაც აადამიანი არ არი გამორჩეული თავისი გარეგნობით მაგრამ როცა გაიცნობ იმნდენ დადებითს დაინახავ რომ ვიზუალურადაც უფრო ლამაზი და კარგი გეჩვენება, არ ვიცი თუ დაკვირვებიხართ მაგრამ ჩემ  შემთხვევაში ასე მოხდა.

ღრმა ბავშვობაში მეც მიოცნებია იდეალურ შეყვარებულზე და ეს ნამდვილად არ მეამაყება, მაგრამ ახლა რომ ვუკვირდები ჩემი მეორე ნახევარი არ იქნება იდეალური, არც ვეძებ ასეთს, შეიძლება სიგარეტსაც ეწეოდეს როცა საჭირო იქნება იგინებოდეს და ჩხუბობდეს ხოლმე იქნებ “ტო”-ებითაც ლაპარაკობდეს. არც უსიმპატიურესს ვეძებ არც მდიდარს და არც უგზო-უკვლოდ განათლებულს.

მაგრამ ალბათ ეს ყველაფერიც დროებითია ისევე როგორც თეთრ რაშზე ამხედრებულ პრინცზე ოცნება. მე მჯერა რომ ნამდვილი სიყვარულისა და მეგობრობისთვის გარეგნული შეზღუდვები არ არსებობს.

არაპირადი ურთიერთობები (?)

თურმე ძალიან დიდი ხანია ვფიქრობ ამ პოსტის დადებას მაგრამ მხოლოდ 2 თუ 3 დღეა რაც გავიაზრე. უბრალოდ  დრო ვერ ვნახე  რომ დამეწერა. არა ვიტყუები  :// უბრალოდ არ მინდოდა სიყვარულზე დაწერა. რატო? არ ვიცი, თითქოს სხვაა ეს თემა ჩემთვის ცოტა უფრო ძირფასი სხვა საფეხურზეა ასე ყოველდღიურად სალაპარაკო არ არის,  არ ვცდილობ “მაგარი როჟა” გამოვჩნდე იმიტომ რომ შეყვარებული არ მყოლია ანდა სიყვარული “სხვაა” ჩემთვის, უბრალოდ აი წარმოიდგინე ვიღაცა რომ გიყვარს მთელი ცხოვრება და ეძებ, ელოდები როდის იპოვი მაგრამ არ ჩანს, ამბობ რამდენიმე წელი არ მცალია უნდა ვისწავლოო მაგრამ ქუჩაში რომ გადიხარ მაინც “იმას” ეძებ . ყოველდღე ერთიდაიგივე “ის ისევ არ ჩანს” ..

ნელ-ნელა ყველაფერი იცვლება, თითქოს ესე ყოფნაც მოსაწყენი ხდება თეთრ რაშზე ამხედრებული პრინცის ლოდინი კი უკვე გადავიდა მოდიდან, მე მაინც ველოდები, “მოდას ის მიყვებავისაც საკუთარი გემოვნება არ აქვს”-ო.

blog2ახლა კი პოსტის მტავარი თემა: ინტერნეტში გაცნობა/შეყვარება ..

ინტერნეტში თუარა ტელეფონით გაცნობა მაინც იყო აქტუალური ოდოთგანვე, მოგწერდნენ:

-“თქვენი გაცნობა შაიძლება?”

-კიიიი (მეტიჩრები ან შეუხედავები) არა არ შეიძლება (ჭკვიანები) ვინ ხარ? ნომერი საიდან? (ცნობისმოყვარეები)

და მერე იწყებოდა ერთი ამბები, საათობით ტელეფონზე “ჩამოკიდება” ჰაი ჰუი MMS-ით სურათის გაგზავნა (ამის მერე წყდებოდა ურთიერთობის ბედი) შეხვედრა და რავიცი რა იყო შემთხვევები ქორწილითაც დამთავრებულა მსგავსი ურთიერთობა..

ახლა კი “გოიმობაა ” ტელეფონით გაცნობა ინტერნეით გაცნობისაგან განსხვავებით/

რა საშინელებაა არ იცი ვინ არის, როგორია, რა წარსული  აქვს, რას წარმოადგენს, რისი გამკეთებელია, რა სანაცნობო წრე ყავს და რავიცი კიდე ბევრი რამე. შეეჩვევი მერე რამე ცუდს გაიგებ და უუნდა დაგწყდეს გული! უაზრობად მიმაჩნია და რა ვქნა 😐 მიუხედავად იმისა რომ ვერ ვიტყვი არ გამიცნია არავინ თქო.  მაგრმ ყველაფერს ხომ დადებითი მხარეც აქვს არა?

ხოდა დაგამატებს ვიღაც არც ისე სიმპატიური ახალგაზრდა ყმაწვილი რომელიც 3-4 წუთიანი დიალოგის მერე ან გაიძულებს რომ ენაგლო ანდა ცდილობს მეგობრობაზე დაიყოლიო, თუ უაზროდ ხარ და არ იცი რა აკეთო თემას ცვლი დრო გაგყავს და მერე შლი მეგობრებიდან თუარადა სიტყვის უთქმელად :დ

მაგრამ ყველაფერს ხომ აქვს დადებითი მხარე? ჰოდა რომ დავუფიქრდეთ .. იცნობ ადამიანს დიდ  მნიშვნელობას არ ანიჭებ გარეგნობას  (მთავარია ,, ხო ხვდებით რა) იცნობადამიანს აფასებ მისშინაგან სამყაროს და არა გარეგნობას, მოგწონს ხასითით და არა გარეგნობით, შემდეგ ეს მოწონება სიყვარულში იზრდება და,, ბოლოს დიდ სისულელემდე მივდივართ რა ესეიგი გიყვარს ადამიანი რომელიც ფაქტობრივად ნანახიც არ გყავს და თან ისიც გასათვალისწინებელია რომ ძალიან ბევრი ინტერნეტში სულ სხვანაირია და პირადად რომ ნახულობ სულ სხვაა მოკლედ ბოლოს გატეხილ გულამდე მივდივართ 100 დან 98 შემთხვევაში ..

blog1

მოკლედ, ძალიან დებილობა გამოვიდა, არ შეიმჩნიოთ უბრალოდ ახალი რო არაფერი არ იყო..  გამოვასწორებ (იმედია) :დ Continue reading არაპირადი ურთიერთობები (?)

‘სხვა სხვის ომში ბრძენია’-ო

tumblr_mjkbazv7dA1rmsdpqo1_500_large

რჩევა N1 არასოდეს დაელაპარაკო გარეგნობაზე ადამიანს, რომელსაც შენი დახმარება უნდა,

რჩევა N2 არასოდეს გაიცნო ინტერნეტში არავინ

რჩევა N3 თუ ზემოთ ხსენებულს არ გაითვალისწინებ, როდესმე აუცილებლად ინანებ

რჩევა N4 არასდროს დაამატოთ ფბ-ში უცნობი ბიჭი ასეთი პოსტიც წერის დროს

ბოდიში რომ რამდენიმე წამი დაგაკარგინეთ, თუ წაიკითხეთსაერთოდ, და

რჩევა N5 არასოდეს მოიხადო ბოდიში თუ საჭირო არ არის!

p.s სურათი,, ჰო ვიცი..