Tag Archives: სევდა

ხომ ხდება ხოლმე..

ხომ არის ხოლმე ყველაფერი ცუდი ერთმანეთს რომ მიეწყობა და გგონია რომ კარგი არაფერი ხდება შენს გარშემო. ან არც ხდება. ბოლომდე ცდილობ შეინარჩუნო პოზიტიური დამოკიდებულება, მინიმუმ რეალისტური მაინც და ნეგატივში არჩაფლობის მცდელობები რაც შეიძლება გაახშირო და გაახშირო და კიდევ უფრო გაახშირო, რომ რამენაირად თავი დააღწიო სიტუაციას, რომელიც ხანდახან თავისუფლად სუნთქვის საშუალებასაც გართმევს, ენერგია, ხალისი, განწყობა და სხვა ყველაფერი მეასე ხარისხოვანი ხდება ამ დროს.
ეს კარგი კიდე არაფრით არ მოდის. დგას სადღაც შორს და გაკვირდება როგორ ეფლობი.   შეიძლება გიღიმის შორიდან და არაფერს აკეთებს ან უბრალოდ შენ არ აძლევ საშუალებას ახლოს მოვიდეს და დაგეხმაროს (ეს ცალკე სევდაა) თან გგონია არაფრის გაკეთების სურვილს არ გამოთქვამს, ყოველშემთხვევაში ფაქტი სახზეა, ერთი მილიმეტრითაც კი არ გიახლოვდება,  ახლოს მოსვლაზე საუბარიც კი ზედმეტია.
ჰოდა ხარ ასეთ სიტუაციებს შუაში გაჭედილი და არ იცი საით წახვიდე, რა გააკეთო ამ ყველაფრის გამოსასწორებლად, ვიღაცებზე ხარ დამოკიდებული, როგორც ყოველთვის, ამ სიტუაციას ისევ ვერ დააღწიე თავი,  და  მთელ დღეებს გაურკვევლობაში ატარებ. არ იცი რა იქნება ხვალ, ან თუნდაც დღესვე შუადღეს ანდა საერთოდ საღამოს.
და ხარ ასე, სადღაც ლაბირინთის შუაში, რომელსაც ბოლო არაფრით არ უჩანს, გამოსასვლელს ვერ პოულობ, მაგრამ თავს აიძულებ კიდევ ცადო და კიდევ და კიდევ თან ისე, რომ უკან არ მოგიწიოს დაბრუნება იმიტომ რომ იქაც არაფერი არ დაგხვდება უკეთესი.
ისეც ხომ ხდება ხოლმე მარტოობისკენ  რაც შეიძლება დიიიიდი ნაბიჯებით რომ იწყებ სიარულს. არაფერს აკეთებ ნაბიჯების ზომის შესამცირებლად. გასაჩერებლად-მითუმეტეს. მიდიხარ მხოლოდ წინ და წინ, ეგ კიარა ყველა შემხვედრს გზიდან იშორებ რომ შენი მიზნისკენ (მარტოობისკენ)  მიმავალ გზაზე დაბრკოლებები არ შექმნან. და მერე დგახარ და მოსთქვამ სწორედ ამ მარტოობას, რომელსაც ნელ ნელა უფრო და უფრო გრძნობ.. რომელიც დროის გასვლასთან ერთად უფრო ღრმად ილექება შენში..
და ხდება ხოლმე ამ სიტუაციის შეგუებას რომ იწყებ ნელ-ნელა, მერე ეფლობი კიდევ და უფრო, მაგრამ მხოლოდ ერთი პატარა ბიძგია საჭირო, რომელიც ისევ ენერგიით აგავსებს და  დაგანახებს, რომ ღირს იბრძოლო, ღირს იწვალო და შემდეგ შედეგით დატკბე, ის კარგიც, რომელიც როგორც იქნა შენი მიმართულებით აიღებს გეზს,  გვერდით მოისვა და ძალიან იშვიათან მიაცემინო შენი მარტო დატოვების უფლება. ეგეც იმიტომ, რომ ხანდახან ყველას გვჭირდება საკუთარ თავთან მარტო დარჩენა და მშვიდად ფიქრი. ყველაფერზე.

Advertisements